Ροή Ειδήσεων

Η Οδύσσεια ενός στρώματος και η ταλαιπωρία του νομοταγούς ιδιοκτήτη του, από τις υπηρεσίες του Δήμου Μαραθώνα!


Μια ιστορία για γέλια και για κλάματα αφηγείται σε ανάρτηση της μία κάτοικος Ματιού, η οποία θέλησε να πετάξει το παλιό της στρώμα.

Δείτε όσα αναφέρει στην ανάρτηση της:

ΤΟ ΣΤΡΩΜΑ

Κι έτσι ξεκίνησε η Οδύσσεια ενός στρώματος και του νομοταγούς ιδιοκτήτη του!

Φτάνοντας στο εξοχικό μας στο Μάτι αποφασίσαμε να αλλάξουμε το στρώμα του κρεβατιού μας το οποίο είχε «γεράσει» και σκληρύνει. Αγοράσαμε ένα καινούργιο από το ΙΚΕΑ και κάπου εδώ ξεκινάει η μακριά πορεία προς την αποκομιδή του παλιού γέρικου στρώματος μας…

Ανέκαθεν με θύμωνε η εικόνα πεταμένων καναπέδων, στρωμάτων, ψυγείων κλπ. στο δρόμο. Μου προκαλούσε αηδία και θλίψη! Ήξερα ότι ο Δήμος Νέας Μάκρης εισπράττει ένα παράβολο για να μαζέψει τα κλαδέματα και ιδίως μετά τη φωτιά είμαστε όλοι (ή τέλος πάντων οφείλουμε να είμαστε ΟΛΟΙ) πολύ προσεκτικοί με τα ξερά φυτά και τον καθαρισμό τους. Τηλεφωνώ λοιπόν για να πληροφορηθώ για το παράβολο και όπως ήταν αναμενόμενο κανένα τηλέφωνο δεν απαντούσε. Ξεκινώ να πάω ή ίδια στο Δημαρχείο να πληρώσω μια και καλή το παράβολο και να μου ορίσουν την ημέρα που θα περάσει να το μαζέψει το απορριμματοφόρο ώστε να μη χάσκει στο δρόμο για μέρες και ενοχλεί.

Step 1 Άφιξη στο Δημαρχείο.

Φτάνω στο Δημαρχείο στις 13:34. Στην υποδοχή, υπάλληλος με μάσκα κάτω από το σαγόνι βεβαίως, μιλά στο τηλέφωνο. Με βλέπει, ανεβάζει τη μάσκα αλλά συνεχίζει να μιλά. Από τον τρόπο που με αγνοεί, υποθέτω ότι το τηλεφώνημα άπτεται της δουλειάς της. Συνεχίζει να με αγνοεί…Συνειδητοποιώ ότι μιλάει με φίλη της και κανονίζουν πού θα πάνε για μπάνιο αργότερα και αν τα νερά στο Σχοινιά είναι καθαρά η μολυσμένα…Την καρφώνω άγρια και μου κάνει νόημα με τα δάχτυλα του χεριού «μισό λεπτό». Συνεχίζει…Αρχίζω να κοιτάζω δεξιά κι αριστερά με απόγνωση μήπως βρω κανέναν άλλον υπάλληλο και τελικά το κλείνει! Η ώρα έχει πάει 13:48. Της εξηγώ τί θέλω και μου απαντά «Αχ!!! Είστε άτυχη! Να δω αν τους προλαβαίνω γιατί σε λίγο κλείνει η υπηρεσία» (δεν είμαι άτυχη είμαι ο ευγενής μαλάκας που δε σε διέκοψε όταν έφτασε εγκαίρως στο Δημαρχείο, σκέφτομαι αλλά δε λέω τίποτα). «Είστε τυχερή τελικά! Δεν έχουν φύγει» και μου πασάρει το ακουστικό της (από το οποίο μιλούσε τόσο ώρα με την κατεβασμένη μάσκα της) για να συνεννοηθώ εγώ η ίδια με την υπηρεσία καθαριότητας. Το κρατάω σε απόσταση πάνω από τη μάσκα μου και ξεκινάει ο δεύτερος γύρος ασυνεννοησίας. «Ποιος σας είπε ότι πρέπει να πληρώσετε παράβολο για το στρώμα;» με μαλώνει με ύφος, η αρμόδια υπάλληλος. «Παράβολο πληρώνουμε μόνο για τα κλαδέματα, άδικα ήρθατε!» «Το στρώμα θα το βγάλετε στο δρόμο δίπλα στον κάδο και θα περάσουν τα παιδιά να το πάρουν». Μα πώς θα το αφήσω στο δρόμο, παντού υπάρχουν συγκεκριμένες μέρες του μήνα που περνάει ο Δήμος για τα βαριά αντικείμενα, θα το παρατήσω έξω καλοκαιριάτικα να βρωμίζει και να αηδιάζει τον κόσμο που πάει για μπάνιο με τα πόδια;;;;;;; Εξανίσταμαι! «Εγώ δε σας είπα να το αφήσετε!» Τι μου είπες δηλαδή και δεν κατάλαβα (κυρά μου πήγα να πω αλλά δεν είπα). «Θα το αφήσετε τη μέρα που περνάνε από το δρόμο σας». Και ποιες είναι οι μέρες που περνάνε από το δρόμο μου; «Εεεεεεεε, θα ρωτήσω και θα σας πω». Να σας αφήσω το τηλέφωνο μου, δηλαδή; (γιατί αλλιώς πού θα με βρεις (κυρά μου, που πάλι δεν είπα)). «Ναι, ναι δώστε μου το κινητό σας και θα σας ειδοποιήσουμε». Επιστρέφω σπίτι ελαφρώς προβληματισμένη…

Step 2 Η δεύτερη ζωή του στρώματος

Κι ενώ περνούν η μέρες και το τηλεφώνημα από τον Δήμο φαντάζει όλο και πιο απίθανο, ξεκινώ να τηλεφωνώ εγώ αλλά όπως και προηγουμένως το τηλέφωνο δεν απαντά.

Στο εν τω μεταξύ έρχεται να μείνει μαζί μας η κόρη μου (20 χρονών) η οποία βλέποντας το στρώμα στον κήπο αναφωνεί «Πας καλά; Θα πετάξεις το στρώμα; Θα το βάλουμε στην ταράτσα και θα φτιάξουμε κατάσταση!!!» Από τον κήπο στην ταράτσα λοιπόν όπου για λίγες μέρες «φτιάξαμε κατάσταση». 


Στρώναμε ένα σεντόνι, κοιτάζαμε τους πλανήτες, ακούγαμε την Ανδρομέδα και τον Πεχλιβάνη πίνοντας και καμμιά τσικουδιά και μεταφερόμουν ευχάριστα στα τέλη της δεκαετίας 70 που για εμάς ήταν δώρο να βγάλει ο πατέρας μου ένα ράντζο στη βεράντα δίπλα στη θάλασσα και να κοιμηθούμε το βράδυ έξω. Έχω και μια ωραία φωτογραφία μας που θα ήθελα να έχω μοιραστεί μαζί σας, αλλά ποιος τολμά να δημοσιεύσει φωτογραφία με το παιδί του αψηφώντας τον σοβαρό κίνδυνο αποκλεισμού του στο FB από το παιδί του!

Η μικρή έφυγε όμως και το στρώμα παρέμενε στην ταράτσα πλέον, αναμένοντας το πολυπόθητο τηλέφωνο/ραντεβού για την πορεία του προς τη χωματερή.

Step 3 H θλιβερή κατάληξη του στρώματος

23 Αυγούστου 2020, κι ενώ έχουν περάσει πολλεεεεεεεες μέρες όπου το τηλέφωνο δεν χτυπά, φτάνει η μέρα που πρέπει να επιστρέψουμε στην Αθήνα. Από την προηγούμενη έχει ξεκινήσει ο προβληματισμός μας για την ώρα που θα βγάλουμε το στρώμα έξω. Το βράδυ, μήπως το πάρουν το πρωί; Το πρωί; Μήπως τελικά περάσει κάποιος παλιατζής και το πάρει; Και αίφνης συνειδητοποιώ ότι ο λόγος που ανθεί το επάγγελμα του παλιατζή ακόμα στη χώρα μας είναι επειδή επάξια μπαλώνουν τις τρύπες των υπηρεσιών καθαριότητας και ανακύκλωσης των Δήμων!
Ντάλα μεσημέρι κι ενώ ακόμα προβληματιζόμασταν για την κατάλληλη ώρα, βγάλαμε το στρώμα στο δρόμο, κρυφά σαν τους κλέφτες, με ένα αίσθημα ντροπής κρατώντας τσίλιες μη μας δει κανένας γείτονας και γίνουμε ρεζίλι και φύγαμε άρον άρον για την Αθήνα. Οι ενοχές μου άγγιζαν το αίσθημα ντροπής που αισθάνεται ένα παιδί όταν το πρωτο-τσακώνει ο γονιός να καπνίζει! Οι προφυλάξεις που παίρναμε για να βγάλουμε έξω το στρώμα όσο πιο αθόρυβα γίνεται έμοιαζαν με κινήσεις ναρκέμπορου που σπρώχνει το εμπόρευμα του σε μια πλατεία.

Αν δει λοιπόν κάποιος από σας ένα παρατημένο στρώμα στην οδό Μυκόνου να ξέρετε την ιστορία που κουβαλάει και να μη νομίζετε ότι οι ιδιοκτήτες του είναι τίποτα ασυνείδητοι που δεν σκέφτονται το περιβάλλον και τους συμπολίτες τους. Δυο ταλαιπωρημένοι, απελπισμένοι νομοταγείς πολίτες είμαστε…



ΖΩnews

Πηγή: fb: Elektra Kilimiri

Δεν υπάρχουν σχόλια

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.